فرار از تنهایی


عبور می کنم
هر روز
از کنار نیمکت های خالی پارک
طوری که انگارکسی
در نیمکت های آخرین
انتظارم را می کشد
و به آنجا که می رسم
باید وانمود کنم
که باز هم دیر رسیده ام.