ناگهان
آرام و بی صدا
دست بر چشمانت می گذارد
و مثل همیشه
پیش از آنکه نامش را حدس بزنی
بازی تمام می شود

حل شده ام در تاریکی
مثل آواز جیرجیرکی مرده
در شبی عمیق

کز کرده ام
چون اتاقم
در گوشه یی از جهان
و کتابهایم را
لای زخم هایی می گذارم
که دهان باز کرده اند
به عمق یک تاریخ

بوی نا گرفته ام
شاید مرگ
پیرهنم را عوض کند

سوت می کشم
تنهایی ام را
خالی تر از قطاری
که بی تو می آید

نه برای صلح
نه برای آزادی
تنها
برای توست
که این کبوتر خونین
این گونه درسینه ام
پرپر می زند

تنت
مثل کاغذی سپید
به سرودن
وسوسه ام می کند